• Uut de olde deuze 6a Sportclub Neede en het legendarisch kampioenschap

    10 mei 2021
  • Hier onder nog een mooi verhaal geschreven door de heer Tom Swart, over het kampioenschap van 1961 voor het boekje Old Nee. En hij heeft gelijk, “Over 50 jaar zal er ongetwijfeld nog wel eens worden teruggekeken naar de opvallende prestatie van Sportclub Neede.”

    Sportclub Neede een legendarisch kampioenschap (Door Tom Swart)

    Over 50 jaar zal er ongetwijfeld nog wel eens worden teruggekeken naar de opvallende prestatie van Sportclub Neede. En dat zullen dan met name de kampioenschappen zijn. Want ook door Sportclub Neede zijn die behaald zoals bij voorbeeld het kampioenschap, dat Sportclub behaalde in 2011. Er zullen dan zeker nog mensen zijn, die het kampioenschap van dat jaar hebben mee gemaakt en zij zullen aan hun kinderen en kleinkinderen heldenverhalen vertellen over de spelers en de wedstrijden van dat jaar.

    Ter stimulering zijn wij maar eens in het verleden van Sportclub Neede gedoken. Wij herinnerden ons verhalen over een befaamde wedstrijd uit het jaar 1961, die toen ook naar het kampioenschap in de 3e klasse en dus naar de unieke promotie naar de 2e klasse moest leiden. De tegenstander was Avanti uit Glanerbrug en langs de lijn stonden duizenden toeschouwers. De wedstrijd werd uiteindelijk gewonnen, een prestatie, die door de mensen, die dit toendertijd hebben mee gemaakt, nog steeds een voetbalwondertje wordt genoemd, ewaar nog immer met enthousiasme over wordt gesproken. Wij vonden een verhaal over de wedstrijd, dat door grootvader, die de wedstrijd had bijgewoond, enthousiast verteld werd aan zijn kleinzoon.

    “Opa, wil je nog een vertellen over het kampioenschap van Sportclub Neede in 1961?” “Natuurlijk jongen. Want dat is immers een heel mooi verhaal. Sportclub Neede beleefde in dat jaar een ongekend sterk seizoen. Vanaf het begin stond de ploeg bovenaan. Dat waren ze in Neede niet gewend. Zij speelden ieder seizoen altijd wel lekker mee. Waren 17 jaar daarvoor naar de 3e klasse gepromoveerd, maar de pannen van het dak spelen, nou nee, dat deden zij eigenlijk nooit.

    Maar dit jaar was het anders. Het elftal was vooral verdedigend ijzersterk. In die tijd speelden zijn nog het stopperspilsysteem. Dat ken jij niet meer, maar dat speelde in die tijd zo ongeveer de hele voetbalwereld. Het leuke van dat systeem was, dat er een stopperspil en een middenvoor stonden, nou jongen, dat waren altijd mannetjesputters. De Spil kopte en schopte alles wat in zijn buurt kwam, weg en de middenvoor fungeerde meestal als stormram en had maar een functie, doelpunten maken, mooi of lelijk, dat deed er niet toe. Sportclub had er ook twee van die soort: Chris Peddemos was de spil en Wim Somsen de stormram. Die kon je om een boodschap sturen. Maar er liepen nog 2 duivels rond, de gebroeders Ter Hedde, Jan en Gerrit. Op dat middenveld. Jan was de stofzuiger en Gerrit de bouwer. Daar kwam je niet zomaar voorbij, daar moets je heel sterk voor zijn. Maar als de nood hoog werd en ook de spil de aanval niet kon tegenhouden, dan stond daar altijd nog keeper Bets Izaks. Slecht 15 balletjes wisten de tegenstanders er in het hele seizoen in te prikken maar die waren dan ook volstrekt onhoudbaar.

    Het was het hele seizoen stuivertje wisselen met Losser. Die haalde allemaal grote overwinningen, scoorde 81 keer, maar hun verdediging was als een vergiet. En jij weet ook wel, als je niet goed verdedigt, kan je geen kampioen worden. Maar toch stonden zijn maar 1 puntje achter Neede, toen de laatste wedstrijd eraan kwam. Op Hemelvaartsdag. Thuis tegen Avanti uit Glanerbrug. Volop spanning, want Neede moest winnen om kampioen te worden en de gasten moesten winnen om niet te degraderen. Het was een mooie voetbaldag. Een drukte van belang. Meer dan 3000 mensen langs de lijn op ’t Haantje. Ik was nogal klein, mocht vooraan staan en kon alles goed zien.”

    “Waren er toen ook al supportersrellen, opa?” “Nee, jongen, dat kenden wij toen nog niet, dat woord bestond nog niet eens. Er waren zelfs nog geen politieagenten op het terrein, alleen een paar om het verkeer te regelen. Uit Enschede waren veel supporters gekomen, maar dat gaf geen enkel probleem.” “Neede was zeker wel een stuk sterker, dus dat kampioenschap zal wel makkelijk gehaald zijn.” “Nou niet bepaald, jongen. Het was een zenuwen wedstrijd. Van te voren hadden de speler stoer gedaan, zo van: dat gaan wij wel even doen. Maar toen puntje bij paaltje kwam, sidderen zij als rietjes. Avanti ging er meteen stevig tegenaan en Neede schrok zich rot. De speler hadden pap in de benen. De eenvoudigste kansen werden gemist, trouwens ook door de tegenstanders. Het publiek stond doodsangsten uit. En Avanti begon zowaar te hopen op een kansje. Maar de verdediging hield zoals het hele seizoen stand. Het bleef een rommeltje op het veld en uit zo’n rommeltje, wat we nu een scrimmage noemen, kwam naar een half uurtje het 1e doelpunt uit de lucht vallen. Henny ten Brinke, de slimme watervlugge linksbuiten, prikte de bal tussen een woud van benen in het net. Het was flipperkast voetbal, maar dat deerde niemand meer. Neede was virtueel kampioen, maar er moest nog wel een uur gespeeld worden en het kon nog alle kanten op.”

    “Ging Sportclub die voorsprong toen verdedigen, opa?” “Nou jongen, ik denk dat een groot deel van het team en ook veel toeschouwers dat wel hadden gewild. Want in verdedigen waren zijn immers heel sterk. Bovendien vloog Avanti er na de pauze direct weer bovenop. Er moest iets bijzonders in de thee gezeten hebben. Maar toen liet keeper Izaks zien, waarom hij slechts 15 doelpunten tegen had gekregen. Hij redde Neede met een paar onwaarschijnlijke saves. Het publiek was dolenthousiast toen na een kwartiertje opnieuw Henny ten Brinke nu met een hard schot de stand op 2-0 bracht, was de ban gebroken.”

    Neede werd nu de baas in het veld en het waren vooral de Ter Hedde broers, die de dienst uitmaakten. Het publiek was al in feeststemming en toen Neede 10 minuten voor tijd een penalty kreeg en Gerrit Ter Hedde er 3-0 van maakte, was het pleit beslecht. Het publiek liep al de polonaise. Bij het eindsignaal barstte het feest los. Publiek op het veld, speler op de schouders, oude leden zag ik met tranen in de ogen van geluk. De emoties laaide hoog op. en het mooiste moest nog komen: een rondrit door het dorp. Het elftal op een boerenwagen, geflankeerd door jeugdspelers van Sportclub Neede en aansluitend een receptie in ’t Haantje met burgemeester Ter Braak als 2e spreker. Het was groot feest in ons dorp. Ik was daar ook bij en was geweldig trots. Ik was ooggetuige geweest van een van de belangrijkste wedstrijden die Sportclub Neede ooit heeft gespeeld en dat staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.”

     

    Hieronder 3 wedstrijdmomenten van die wedstrijd.